CINEMA FOUGARO

Το Σινεμά στο FOUGARO
,
ΝΑΥΠΛΙΟ
,
SPACE9
,

CINEMA FOUGARO

,
κάθε Κυριακή | 8μμ

 

  •  12 Ιανουαρίου: Le samourai (1967)  

Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Melville

Με τους  Alain Delon, François Périer, Nathalie Delon

H καλύτερη ταινία­ του Jean-Pierre Melville και ένα από τα σπουδαιότερα φιλμ νουάρ παρουσιάζει τον Alain Delon ως εκτελεστής επί πληρωμή με τις αρχές και προφίλ ενός Ιάπωνα σαμουράι: έντονη αίσθηση του καθήκοντος και αυστηρός κώδικας τιμής διέπει την υποβλητική ερμηνεία και το καθηλωτικό βλέμμα αυτού του δολοφόνου με το αγγελικό πρόσωπο (η επίσημη μετάφραση του τίτλου).

Οι εργοδότες του τον προδίδουν και ο ίδιος σχεδιάζει εκδίκηση ενώ παράλληλα περνά από ανακριτικές διαδικασίες της αστυνομίας. Δύο γυναίκες, η μία το ξεκάθαρο άλλοθί του και η άλλη με αμφιλεγόμενο ρόλο…Ο γοητευτικά απόμακρος αντι-ήρωας κινείται μέσα σε ένα σκηνικό μινιμαλιστικό που αναδεικνύει ένα γκρίζο Παρίσι, ένα μουντό σπίτι, μία ιεροτελεστία πράξεων απεκδυμένες από κάθε χρώμα και  συναίσθημα.

Τέλος, την απόλυτη μοναξιά του πρωταγωνιστή εκφράζει και το γραμμένο από τον ίδιο τον Melville, ρητό της ταινίας: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μοναχικότητα από αυτήν ενός Σαμουράι. Εκτός από αυτήν μιας τίγρης στη ζούγκλα, ίσως» .

 

  • 19 Ιανουαρίου: The Manchurian Candidate (1962)  

Σκηνοθεσία: John Frankenheimer

Με τους  Frank Sinatra, Laurence Harvey, Janet Leigh

Η πλοκή τοποθετείται στον Πόλεμο της Κορέας (1950-1953), όπου μια αμερικάνικη περίπολος αιχμαλωτίζεται και μεταφέρεται στην κινέζικη επαρχία της Μαντζουρίας. Δύο ημέρες αργότερα, όλοι οι αιχμάλωτοι εκτός από δύο στρατιώτες βρίσκονται πίσω στις ΗΠΑ, με τον υπολοχαγό Shaw να λαμβάνει τα εύσημα για τη διάσωση των στρατιωτών και να προτείνεται για το Μετάλλιο Ανδρείας. Ωστόσο, υποσυνείδητα πολλοί τον αντιπαθούν καθώς η υπόθεση εξελίσσεται ξετυλίγοντας τις μηχανορραφίες της μακιαβελικής μητέρας του ήρωα.. 

Το κλασικό πολιτικό θρίλερ τουΤζον Φρανκενχάιμερ με πρωταγωνιστή τον Φρανκ Σινάτρα δημιουργεί ένα σκηνικό όπου η υπόθεση ακροβατεί ανάμεσα στο ονειρώδες και το πραγματικό και είχε τεράστια επίδρασή της στον αμερικάνικο συλλογικό ψυχισμό.

 

  •  26 Ιανουαρίου: America, America (1963) 

Σκηνοθεσία: Elia Kazan

Με τους  Stathis Giallelis, Frank Wolff, Elena Karam

Η πιο προσωπική ταινία του Kazan είναι δράμα παραγωγής 1963, σε σκηνοθεσία και σενάριο του ίδιου βασισμένο στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του σκηνοθέτη με τίτλο Το Χαμόγελο της Ανατολής. Η ταινία αφηγείται τις περιπλανήσεις του Σταύρου Τοπουζόγλου στα τέλη του 19ου αιώνα στα βάθη της Μικράς Ασίας μέχρι και την Κωνσταντινούπολη με σκοπό να πάρει το πλοίο για την Αμερική. Στην πορεία του αυτή βλέπουμε την κατάσταση των Ελλήνων στην πολυτάραχη αυτή γεωγραφική ζώνη…

Η ταινία προτάθηκε για τέσσερα βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και κέρδισε εκείνο της Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης. Το 2001 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.

 

  • 2 Φεβρουαρίου: Ά Βουt de Souffle (Με κομμένη την ανάσα, 1960)

Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard

Με τους Jean-Paul Belmondo, Jean Seberg, Daniel Boulanger

Η ταινία αυτή αποτελεί ένα πρώιμο δείγμα του γαλλικού νέου κύματος κινηματογράφου (nouvelle vague), είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Godard αλλά και το ντεμπούτο του Belmondo. O Michel ζει τη ζωή του σαν ταινία: κλέβει ένα αυτοκίνητο και φθάνει στη Μασσαλία όπου διεκδικεί την Patricia την οποία ερωτεύεται παράφορα. Το Παρίσι σε αυτήν την ταινία δε μοιάζει με αυτό του Le samourai (1967), είναι αντίθετα μία ρομαντική ουτοπία, φιλοξενεί την αναίδεια και την αυθόρμητη δράση της νιότης και του έρωτα. Όταν όμως ο πρωταγωνιστής παρορμητικά σκοτώνει έναν αστυνομικό έρχεται αντιμέτωπος με το νόμο της πραγματικότητας…

 

  • 9 Φεβρουαρίου: 8½ (1963)

Σκηνοθεσία: Federico Fellini

Με τους Marcello Mastroianni, Anouk Aimée, Claudia Cardinale

Ο Fellini στην ένατη ταινία του μας παρουσιάζει τον Mastroianni ως έναν σκηνοθέτη σε βαθιά υπαρξιακή κρίση, βασανιζόμενος από φαντασιώσεις και ανησυχίες για την καθοδική πορεία της έμπνευσής του, τις σχέσεις του με τις γυναίκες και την αναγνώρισή του από τους άλλους.  

Παρακολουθούμε την απόπειρά του να φτιάξει μία ταινία και γνωρίζουμε τις πτυχές του χαρακτήρα ενός πρωτότυπα αντιπαθητικού ήρωα ο οποίος αποτελεί μία αυτο-αναφορά του σκηνοθέτη. Ο Φελίνι εξερευνά το ρομαντισμό και τη σαγήνη, τον Καθολικισμό, τη σύγκρουση με την επιτηδευμένη διανόηση.  

Η κλασική αυτή ταινία με εξαιρετική επιρροή ήταν μεταξύ των κορυφαίων 10 στη λίστα του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου (BFI) για τις 50 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.

 

  • 16 Φεβρουαρίου: Vertigo (Δεσμώτης του Ιλίγγου, 1958)

 Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock

Με τους James Stewart, Kim Novak, Barbara Bel Geddes

Βλέπουμε τον Stewart στο ρόλο ενός αστυνομικού, ο οποίος αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τα καθήκοντά του εμφανώς διαταραγμένος ψυχικά μιας και υποφέρει από ιλίγγους λόγω ακροφοβίας και οδηγείται στην κατάθλιψη. Ωστόσο, αποφασίζει να αναλάβει μία υπόθεση για χάρη ενός παλιού φίλου του. Η υπόθεση αυτή περιλαμβάνει την παρακολούθηση της γυναίκας του δεύτερου, Madeleine, η οποία έχει αυτοκτονικές τάσεις. Στην πορεία όμως ο Stewart  την ερωτεύεται, και όταν εκείνη αυτοκτονεί, η ψυχική κατάσταση του πρωταγωνιστή επιδεινώνεται ενώ στη ζωή του έρχεται και η γνωριμία με την εντυπωσιακή Judy (Kim  Novak). 

Το συναρπαστικό ψυχολογικό θρίλερ του μέτρ του είδους Alfred Hitchcock είναι ένα μείγμα σασπένς, μυστηρίου και σουρεαλιστικού μελοδράματος που εμβαθύνει με ένα ανεπανάληπτο τρόπο στην ανθρώπινη αδυναμία όπως εκφράζεται μέσα από φοβίες, από ψυχωτικές καταστάσεις, τον έρωτα και τον φόβο μέσα από ένα αλληγορικό και συμβολικό πρίσμα.

Μέσα σε μία γενικευμένη νέο-νουάρ ατμόσφαιρα βλέπουμε την ιστορία από την οπτική γωνία του πρωταγωνιστή. Είναι χαρακτηριστική η εξόχως σουρεαλιστική και υψηλής αισθητικής σκηνή του ονείρου του Stewart που μας εντάσσει άμεσα στον και κλειστοφοβικό του κόσμο, όπως και η καινοτομία του οπτικό εφέ που στρεβλώνει την προοπτική προκαλώντας ίλιγγο (The Vertigo Effect).

 

  • 23 Φεβρουαρίου:  Ladri di Biciclette‎ (Κλέφτης ποδηλάτων, 1948)

Σκηνοθεσία: Vittorio de Sica

Με τους Lamberto Maggiorani, Enzo Staiola, Lianella Carell

Σε αυτό το κλασσικό αριστούργημα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου περιγράφεται η ιστορία ενός φτωχού πατέρα στη Ρώμη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος αφού καταφέρνει να βρει δουλειά του κλέβουν το ποδήλατο και ξεκινά μία περιπέτεια αναζήτησής του παρέα με τον μικρό γιο του. Εισάγοντας το ρεύμα του ιταλικού νεορεαλισμού στον κινηματογράφο, η ταινία αυτή καταγράφει τη μεταπολεμική Ιταλία: καιροσκοπισμός, φτώχεια, ανασφάλειες, αγωνιώδη βλέμματα, απελπισία και καχυποψία. Παράλληλα, ωστόσο βλέπουμε και τη στοργή, την αγάπη και την ανθρωπιά, που εκφράζεται μέσα από τον αγώνα επιβίωσης.  

Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί της ταινίας (­μεταξύ αυτών και ο δεκαεξάχρονος τότε Sergio Leone) και οι σκηνές από τις υπαίθριες αγορές, τα συσσίτια της εκκλησίας και τις φτωχογειτονιές αποπνέουν το κλίμα τις εποχής με αμεσότητα προκαλώντας συγκίνηση..μάλιστα ο  Όρσον Γουέλς, είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Ο de Sica κατάφερε κάτι αδιανόητο, εξαφάνισε την κάμερα!». Το φιλμ κέρδισε το ειδικό βραβείο Όσκαρ για καλύτερη ξένη ταινία.

 

  • 8 Μαρτίου: 12 angry men (1957) 

Σκηνοθεσία: Sidney Lumet

Με τους Henry Fonda, Lee J. Cobb, Martin Balsam

Παρακολουθούμε τη δίκη ενός δεκαεπτάχρονου από μία υποβαθμισμένη περιοχή της Νέας Υόρκης για τον φόνο του πατέρα του με μαχαίρι. Ο δικαστής ανακοινώνει στους ενόρκους ότι πρέπει να αποσυρθούν και να καταλήξουν όλοι μαζί σε μία απόφαση για το εάν ο νεαρός είναι αθώος ή ένοχος. Η ποινή σε περίπτωση ενοχής είναι θάνατος στην ηλεκτρική καρέκλα. Ένας μόνο ένορκος  (Henry Fonda) αμφιβάλλει για την ενοχή του νεαρού και προσπαθεί να πείσει τους υπόλοιπους ενόρκους πως κρίνουν επιφανειακά και πρόχειρα τις καταθέσεις των μαρτύρων…

Ο σκηνοθέτης ξετυλίγει με μαεστρία την αλήθεια της υπόθεσης καταδικάζοντας έμμεσα την αδιαφορία και τα βιαστικά και εσφαλμένα συμπεράσματα του απορροφημένου στην καθημερινότητα ανθρώπου. Εκτός από ένα δικαστικό δράμα με καθηλωτική ροή πρόκειται και για μία κοινωνική αλληγορία για τη λειτουργία της δημοκρατίας κα την ελευθερία που έχουμε να κρίνουμε αυτόβουλα τα γεγονότα που μας παρουσιάζονται με διάφορους τρόπους…

Οι ηθοποιοί καταφέρνουν να αναδείξουν δώδεκα εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες και οπτικές της κοινωνίας που συγκρούονται μεταξύ τους συνθέτοντας επιλέχτηκε να καταγραφεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου (National Film Registry) της Βιβλιοθήκης του Αμερικανικού Κογκρέσου, ως ταινία πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική για τον πολιτισμό των Ηνωμένων Πολιτείων.

 

  •  15 Μαρτίου: Rocco e i suoi fratelli  (Ο Ρόκο και τ' αδέλφια του, 1960) 

Σκηνοθεσία: Luchino Visconti

Με τους:  Alain Delon, Renato Salvatori, Annie Girardot

Η Rosaria Parondi (Κατίνα Παξινού) εγκαταλείπει την Καλαβρία στον ιταλικό νότο κι έρχεται να μείνει με τους γιους της στο Μιλάνο αναζητώντας μία καλύτερη τύχη. Ανάμεσά τους ο αγνός και καλόψυχος Rocco (ο Alain Delon σε έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του) έρχεται σε σύγκρουση με τον αδελφό του, Simone, ο οποίος διατηρεί σχέση με μία πόρνη, και στη συνέχεια ανακαλύπτει πως εκείνη έχει παράλληλα σχέση και με τον Rocco…

Η ταινία πραγματεύεται την εσωτερική μετανάστευση στην Ιταλία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τις δυσκολίες ενσωμάτωσης μιας οικογένειας από το Νότο στον ιταλικό Βορρά. Σε αντίθεση με την ταινία Κλέφτης ποδηλάτων, (1948) η διάσταση του αγώνα επιβίωσης περνά από νεορεαλιστική απεικόνιση του αγώνα επιβίωσης σε μία μεγαλειώδη παρουσίαση της τραγωδίας που εκτυλίσσεται ανάμεσα στην οικογένεια. Η ταινία βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας με Αργυρό Λέοντα και με το βραβείο FIPRESCI.

, ,